Gezondheids Kolonies in Oostvoorne 

Ook ik ben in een vakantiekolonie geweest. Toen ik 9 jaar was. Dat was in 1948. En ik herinner het me nog als de dag van gisteren. Ik zat in "Ons Genoegen" in Oostvoorne. Nou mijn genoegen was het in ieder geval niet. Het boek "Bleekneusjes" heb ik ook gelezen en kwam er achter dat ik niet de enige ben geweest die het daar niet naar zijn zin heeft gehad. Een strafkamp was er niks bij. De 6 boterhammen met stroop als ontbijt zal ik nooit vergeten. Ze moesten op. Dus ik heb 6 weken lang 's ochtends alleen de eetkamer gezien. Brieven schrijven naar huis. Ook zoiets. Dat moest met potlood. Want alle brieven werden nagelezen. En als je schreef, "Fijn, over twee weken mag ik naar huis" of zoiets, dan moest dat worden uitgegumd en er wat anders voor in de plaats worden geschreven. Mijn ouders hebben toen ook nooit geweten hoe verschrikkelijk ik het daar heb gevonden. Ze hadden achteraf ook heel veel spijt dat ze me daar naar toe hebben laten gaan. Want het hoefde niet eens omdat ik ondervoed was (het was net na de oorlog) maar ik at slecht. En omdat ik ook nogal erg verlegen was zei de dokter dat me dat goed zou doen met allemaal kinderen onder elkaar. Het gebruik van het toilet. Op voorgeschreven tijden "mocht" je voor een kleine of een grote boodschap. En dat was geen vrije keus maar een opdracht. Was het de voorgeschreven tijd voor een grote boodschap dan was daar wc-papier en was het de voorgeschreven tijd voor een kleine boodschap dan bleef de wc-deur open en was er geen toiletpapier. Dus stiekem doen was er niet bij. En mijn groepsleidster. Ik zat naast haar en als ik het eten dan achter m'n kiezen propte prikte ze met haar vork keihard in m'n wang. Nou ik het allemaal opschrijf word ik nog kwaad. Bestaat "Ons Genoegen" nog? Ik zou het nog wel eens willen zien, misschien dat ik dan m'n "trauma" een beetje kwijt raak.

Ineke Peters

E Mail: Ineke.Peters-Blom@12move.nl