|
Gezondheids Kolonies in Oostvoorne
Ik ben een bleekneusje die ook tot de
(gelukkige) behoorde om naar het Agathahuis te
worden uitgezonden. Ik was nog nooit van huis weggeweest zat nog op
de kleuterschool en moest na een bezoek aan de schoolarts op de Baan
horen dat ik een paar weken naar de kolonie moest. Nou daar had ik
nog nooit van gehoord dus je weet ook niet wat je je er bij voor
moet stellen. Een paar weken later was het dan zover met je
genummerde kleding in een kussensloop op naar de bus die klaar stond
bij de Baan. Je familie zwaaide je uit mijn vader moeder en mijn zus
en daar ging je als kleine ukkepuk het grote avontuur tegemoet. Moet
je je voorstellen het was echt geen vrolijk afscheid want je bent
echt de enige niet maar je voelt je wel heel alleen. De bedoeling
was zes weken daar kun je je al geen voorstelling van maken hoe lang
is dat want wat je toen nog niet wist je ziet echt je familie al die
tijd niet. Je komt in een hele vreemde omgeving als je geluk had was
er wel een kindje uit de zelfde buurt maar niet iedereen kwam uit
Rotterdam dus dat is niet makkelijk. Maar aangekomen begon het
avontuur pas echt. Je bent echt niet gewend om met zoveel kinderen
tegelijk ergens te zijn. Dus uit de bus werd je ingedeeld in een
groep met een leidster. Had je geluk een lieve maar je had ook hele
strenge. Ze zullen het allemaal wel met de beste bedoelingen hebben
gedaan maar in mijn ogen en bekijk het uit de ogen van een kind we
hadden het echt niet altijd gemakkelijk. Ik ben van net na de oorlog
geboren in 1947 dus wat was je nou gewend. Sinds ik in de kolonie
heb gezeten lust ik geen melk of melkprodukten. Ja vla die heel koud
is maar daar houd het ook mee op. Dus soorten pap ik gruw ervan.
Alles waar klontjes in kunnen zitten moet ik niet. Want we kregen
melk met vellen van die hele dikke "daar zat de vitamine in" of wat
ze je ook vertelden gortepap je kunt het zelf wel bedenken griesmeel
te veel om op te noemen. Sommige vonden het wel lekker. Als we aan
tafel gingen dat was niet ongezellig want je zocht toch steun bij
elkaar moest je opeten wat ze op je bord opschepten nou dat was niet
weinig want je had het zo nodig. Je mocht niet eerder van tafel tot
het op was. Dus dat eten was geen succes. Ik kan zo nog heel lang
doorgaan want na zes weken mocht ik niet naar huis. Ik was niet
genoeg aangekomen en moest blijven. De kinderen die wel het geluk
hadden gingen dan weg en jij bleef achter nou tel uit je winst en
waarom werd er toen niet bijgezegd. Voor jezelf kwam het over dat je
niet thuis mocht komen. Het slapen was ook zoiets. Allemaal op je
rechterzij op je linker was niet gezond. als ik er nu over nadenk
kan het ook voor het praten zijn geweest want tegen een rug zeg je
niet veel. Als je weleens lag te kwebbelen dat gebeurde meestal 's
middag bij het middagdutje werd je uit bed behaald. Ik was ook
weleens de gelukkige moest je op je blote voeten op de koude grond
gaan staan voor een raampje daar zat de leidster dan achter. Nou in
de winter is dat wel afzien want dat maakte niet uit zomer of
winter. Ook moest je je 's morgens altijd wassen met koud water.
Allemaal in je blootje aan je wasbak. Dan aankleden en eten en dan
naar buiten. Dat was wel leuk. Allemaal in de rij lekker spelen. Dat
vind ieder kind leuk. Niet allemaal. Na het spelen weer terug eten
naar bed en 's middag was het weer wandelen. Les kregen we niet dus
op school kwam je ook achter daardoor ben ik twee keer blijven
zitten. Ook daar werd niet op gelet want als dat gebeurde dat je
achter kwam werd je op school niet opgevangen maar behandeld al dom
want extra les kreeg je niet. 's Avond heb ik altijd het ergste
gevonden. Het eten was al niet altijd een succes "het was niet
altijd een drama hoor"want het was ook best weleens lekker maar er
was altijd wel verdriet van kinderen die wel weer in de problemen
kwamen door het eten. Daarna op tijd naar bed zeker de kleintjes en
daar was ik de eerste keer natuurlijk één van maar ik had heimwee.
Daar ontzettend moeten wennen. Ik kom uit een gezin van vader moeder
en grote zus en dan zoveel kinderen en een heel andere regels.
Natuurlijk moesten die er zijn maar er werd geen rekening
meegehouden dat we het zo anders gewend waren. En dan duurde die
avond en nacht zolang. Ik had het geluk een lieve leidster te
treffen die toch wel een beetje rekening met kindertjes hield die
heimwee hadden maar zo waren ze zeker niet allemaal. Je had ook
kinderen die nog in bed plasten. Ik gelukkig niet. Want wat werden
de kinderen die het wel gebeurden vernederd. Ik heb nu zelf een
kleindochter van zes jaar en als ik dan bedenk dat ik met die
leeftijd naar de kolonie moest dan ben ik blij dat het niet meer
bestaat. Ik ben daarna nog twee keer uitgezonden aan het Agathahuis
"gelukkig daarheen"want ondanks alles was ik blij dat ik niet naar
een ander tehuis moest want de omgeving is dan toch wel vertrouwd.
Ik kan zo nog heel lang doorgaan want de twee andere keren maakte
ook weer heel anders mee want je bent dan wat groter maar dat maakte
het niet minder erg. Want als je een brief naar huis mocht schrijven
en je schreef erin dat het toch niet allemaal zo leuk was want de
brief nagekeken en moest je hem overschrijven op de manier die zei
goed vonden. En als je er later thuis over klaagde werd het afgedaan
als niet zeuren want het was toch zo goed voor je. Gelukkig is het
boek de Bleekneusjes uitgekomen en daar staat het precies zo in als
het is. Je maakt het natuurlijk allemaal op je eigen manier mee maar
in grote lijnen was het in alle tehuizen allemaal hetzelfde. Ik heb
het mijn zus ook laten lezen en die begrijpt nu pas dat het echt
geen vakantie was zoals mensen vaak dachten. Want er waren best
kinderen die nog jaloers waren ook nou van mij hadden ze mijn plekje
mogen hebben. Ik kan zo nog heel lang doorgaan want als je eenmaal
terug gaat in die tijd komt er zoveel naar boven. Dus ik stop er
maar mee. Ik kan er zelf onderhand wel een boek over schrijven met
als titel (De koloniestorie van Corrie).
Met vriendelijke groet
Wat een herkenning. Wat leuk deze site.
De foto van het huis. ik heb zelf groepsfoto's maar deze van het
huis zelf had ik nog niet eerder gezien. Ik ben drie keer
uitgezonden naar Agathahuis en heb leuke en minder leuke
herinneringen aan deze tijd. Je was als kind nog nooit van huis
weggeweest en dan is het als kleuter wel erg lang om 8 weken van
huis te moeten zonder in die tussentijd je ouders te mogen zien. Je
had het gevoel dat je wat heel ergs had gedaan. En dan het eten
daar. Dat was je ook helemaal niet gewend. Je kreeg dingen te eten
en te drinken waar je het gestaan niet van wist. Melk met hele dikke
vellen ik lust sinds die tijd helemaal geen melk meer en als je je
eten niet op had net zolang blijven zitten tot het op was. Sommige
kinderen werden zo misselijk dat ze moesten overgeven en dan toch
opeten. Ik kan zo nog heel lang doorgaan maar al met al ben ik
daarna nog twee naar het Agathahuis geweest dus in totaal drie keer
nou dat was echt geen feestje. Want dan wist je helemaal was je te
wachten stond. Maar het was gelukkig niet allemaal kommer en kwel
maar ik zou het nooit over willen doen.
Met vriendelijk groet
Een bleekneusje Corrie Gorissen
Als iemand is die verhalen heeft over de Koloniehuizen in Oostvoorne dan kunt u die zenden aan:
|