Ik denk dat ik 7 jaar was, dat is nu dus 43 jaar geleden. Na het zien van jeugdfoto's van mijzelf kwamen er ineens weer herinneringen opdagen die ik ver weg gestopt had, ik ging eens lezen over het Agathahuis en daar kwam ik dit emailadres tegen. Liefde voor de kinderen, ja dat is een mooi iets, zenuwachtige kinderen met een bleek bekje na 6 weken weer met een bollekop en blakend van gezondheid naar huis sturen ja een heel mooi streven.

Maar nu het echte verhaal.

Zoals ik al zei, ik ging daarheen omdat ik stotterde …meer niet, ik was gewoon en gezond jongetje.

Na de eerste dagen was ik al overspoeld met " liefde" ik moest elke ochtend een beker karnemelk drinken, dit luste ik niet en hoefde dat thuis ook niet te drinken, maar nu werd ik door 2 liefdevolle zusters vastgepakt en onder dwang werd de karne melk bij mij naar binnen gewerkt, omdat ik met licht verzette en alles weer uit kotste kreeg ik straf en werd in een apart kamertje opgesloten, ja opgesloten, ik kon doordat ik op het bed ging staan door een rond raampje naar buiten kijken waar ik andere kinderen zag spelen en die daar buiten de broodnodige zonnestralen kregen.

 

Het stotteren? Nou dat zal ik u zeggen, ik kon na een week al helemaal niet meer praten, elke ochtend het zelfde liedje, maar ik was een volhouder…ik bleef de karnemelk uitkotsen.

Tot overmaat van ramp ging ik ook ineens in bed plassen, dat had ik sinds ik zindelijk geworden was niet meer gedaan, elke ochtend moest ik mijn vinger opsteken als de zuster vroeg" wie is er nat?" de andere kinderen lachte erom, ja, je werd er liefdevol behandeld… ( had ook discreet gekund, dat vragen wie er in bed geplast had.)

 

Vroeg uit bed en dan met zijn allen bij de wasbakken jezelf wassen en tanden poetsen, als je klaar was moest je naar de zuster die je ging controleren, je oren je nek, tanden, en dan omdraaien en bukken ze deed dan je billen van elkaar om te kijken of het ook daar schoon was, ik vond dat heel vreemd en volgens mij was ik niet de enige.

 

Ik werd een keer wakker in de nacht, ik was nog droog en moest plassen, je moest dan op het ruitje tikken waar de zuster sliep, ze werd niet wakker en alleen mocht je niet naar de wc, ik wist niet wat ik moest doen, ben weer me bed ingegaan en me plasje zolang mogelijk opgehouden, toen ik wakker werd was ik gewoon weer nat….

 

Standaard elke ochtend na het karnemelkritueel werd ik naar me kamertje gebracht, keek ik naar de spelende kinderen, in de middag mocht ik naar buiten, aan de voorkant spelen, daar had je een vijver met kikkervisjes, een van de andere jochies haalde ze uit het water en trapte ze dood, toen al zat ik vol respect voor het leven en gaf dat jochie een duw zodat hij in de vijver viel, de rest van de week zat ik in " mijn " kamertje……

 

Het was Moederdag, oja, elke avond huilde ik me in slaap, ik huilde van heimwee, voor Moederdag maakte ik een kaartje, de tekst weet ik nog" Moederdag wat een heerlijk feest, ik ben nog nooit zo blij geweest" jaa, ik heb hem nog, van mijn Moeder gekregen, er staat een vosje op die ik uit het papier geprikt had.

 

Er is nog veel meer gebeurd met eten drinken enz. te veel om op te noemen.

Nu ben ik 50 jaar en als ik terug denkt aan die 6 weken krijg ik een gevoel van haat, haat naar die zuster die me vastpakte en die melk naar binnen goot, en die me opsloot…

 

Ik heb ooit een programma op TV gezien waarin een man verteld over zijn ervaring als kind in een gelijksoortig tehuis, het leek het mijne wel…ik kreeg de tranen in mijn ogen…

 

Wel leuk hoor al die mooie verhalen op uw site over de gezondheidhuizen van vroeger, maar helaas ging niet alles goed.

 

Met vriendelijk groet,

Henk van de Graaf