Gezondheids Kolonies in Oostvoorne 

Hallo beste lezers, gezondheidskoloniegangers,

Vandaag hebben wij door middel van onze hobby "geocaching" een rondje Oostvoorne gedaan. Oostvoorne riep bij mij een beetje nostalgie op, het was mij vooral bekend vanuit mijn kinderjaren. We wonen eigenlijk zo dichtbij, maar komen er nooit tot vandaag dan.

Ik heb namelijk in 1962 of 1963 zes weken (van begin juni tot medio juli) moeten vertoeven in het Agathahuis....  onderweg zag ik inderdaad nog een bordje hangen Agathahuis, het staat er dus nog steeds!. Ik zei tegen mijn vriend dat ik daar nog graag eens een kijkje wilde gaan nemen omdat ik daar in mijn kinderjaren gekuurd had. Helaas hebben we het niet kunnen vinden, het werd al schemerig en de bordjes hielden ineens op te bestaan. Het is inmiddels namelijk 42 jaar geleden dat ik er naar toe werd gestuurd. Ik werd destijds door de schoolarts te licht en te klein bevonden voor mijn leeftijd om door te kunnen naar het vervolgonderwijs en zij vond dat ik
maar moest kuren.

Nou dat verblijf daar is me helemaal NIET bevallen. Voor mijn gevoel was het mijlen ver van huis af en ik moest precies op mijn moeders verjaardag weg. Dat was 's avonds brullen, heimwee dat ik had,  dat herinner ik me nog ervan. Weggerukt uit het beschermde gezinsleven, je niet kunnen uiten, het was voor mij een hele traumatische ervaring. Ik wilde weer naar huis, maar wist niet hoe. Ik voelde me hopeloos en ellendig.

Ook  herinner ik me dat we 's middags moesten slapen, dat vond ik ook zo'n onzin... en dan die smerige hangop. Ik verafschuwde melk en melkprodukten en dat moesten we verplicht tegen heug en meug opeten. Het was afschuwelijk. Ik herkende mezelf ook op een van de foto;s op de site, heel leuk. Deze foto heeft mijn moeder ook nog ergens.

Een andere traumatische ervaring was dat ik om een of andere reden, die ik mij nu niet meer herinner (want ik was meestal een voorbeeldig kind) in mijn blote niksie in het kleedhok aan het einde van de wasgelegenheid werd gezet voor een hele tijd. En op 12 jarige leeftijd is dat een hele traumatische ervaring. Ik ben nu 54 jaar, maar ik heb het daar nog steeds moeilijk mee als ik er aan denk. Bovendien werden er precies op het moment dat ik daar in mijn nakie stond een aantal mensen rondgeleid, je kunt je voorstellen dat dat voor een klein meisje van 12 geen leuke herinneringen oproept. Het is fijn om door middel van deze site nog even mijn frustratie neer te schrijven in de hoop dat diegene die mij dat destijds heeft aangedaan dit leest en weet wat je iemand zo aan hebt gedaan.

Het feit dat alle brieven die je naar huis mocht sturen werden gecensureerd beviel me ook al helemaal niet; ik kon mijn ouders niet van mijn
traumatischeervaringen en heimwee op de hoogte brengen. Verder contact met ouders mocht niet of was heel minimaal. Een telefongesprekje op mijn verjaardag herinner ik me ook nog, maar daar zat iemand mee te luisteren, privacy konden ze in
die jaren niet.

Maar ja na verloop van tijd leg je jezelf dan toch bij je situatie neer. Wat ik als leuke herinneringen heb bewaard, waren de wandelingen door de duinen, het schildpad in de tuin eten geven, en het zoeken naar kleine kikkertjes en salamanders in de vijver/zwembadje achter het huis. We hadden emmertjes vol met van die kikkertjes, die dit avontuur natuurlijk niet overleefden.

Namen van kinderen herinner ik me ook eigenlijk niet meer. Wie wel indruk op me had gemaakt was er een jongen uit Engeland of Schotland, die deed daar meestal de zwaardendans. Het lijkt me leuk om misschien nog eens met iemand in contact te komen die op die foto staat en die ook in dezelfde periode als ik in het Agathahuis heeft gezeten.

Groetjes,
Bep(pie) Hoogstraten