|
Gezondheids Kolonies in Oostvoorne
Via mijn buurvrouw hoorde ik van deze site.
Ook zij had in de kolonie gezeten en het net
zo vreselijk gevonden als ik.
Zij was er in 1947 geweest en was toen 7
jaar.
Zij vertelt verhalen, die niet misstaan
tussen de verhalen over concentratiekampen.
Hoe heeft men dit kinderen aan kunnen doen.
Zij vertelde dat zij als 7 jarig kind in de
rij stond en naar voren moest komen als haar naam werd afgeroepen.
Zij heet Ria en wachtte geduldig.
Maar kennelijk was zij opgegeven als Maria
en reageerde dus niet toen deze naam werd afgeroepen.
Als brutaal en ongezeggelijk kind kreeg ze
straf. Iedere dag liepen ze in een rij naar het strand.
Zij moest dan met andere kinderen die ook
straf hadden in een rij op het strand liggen en slapen.
Andere kinderen werd aangesteld om te kijken
of ze wel hun ogen dicht hadden.
Ikzelf heb meegemaakt dat een meisje, dat totaal
niet opgewassen was tegen het machtsmisbruik en het smerige eten, dat je
gedwongen moest opeten, uitkotste. Ze moest haar kots opeten en werd
voor de groep vernederd.
Hoewel iedereen medelijden met haar had,
durfde je dit niet te laten blijken uit angst voor repraissailles van de
leiding.
De eerste dag toen we aankwamen, werden we
als groep met totaal vreemde kinderen in een douchehok gestopt waar je
hardhandig werd schoongeschrobt alsof je schurft had.
Geen greintje vriendelijkheid of begrip voor
het verdriet en de heimwee, dat je maar een ding wilde en dat was terug
naar huis.
Wat voelde je bedrogen.
De kolonie zou leuk zijn, een soort vakantie
met dieren en andere kinderen waar je allemaal leuke spelletjes zou
doen.
Op de eerste dag mocht je s'middags een
brief naar huis schrijven, dat was fijn.
S'avonds op de slaapzaal voor het slapen
gaan kwam de directrice met de stapel brieven.
Alle kinderen die geschreven hadden dat ze
naar huis wilden en het niet leuk vonden, werden uit hun bed gehaald en
voor de hele groep te schande gezet. Hoe durfden ze hun ouders zo
verdriet te doen. Wat een vreselijk kind die zijn ouders zo'n brief
durfde te struren. Hun ouders konden trouwens toch niets doen want de
directrice was ongeveer de almachtige zelf. Ze moesten de volgende dag
hun brief overschrijven en vertellen dat ze het leuk hadden.
Tot zo ver mijn ervaringen.
Met vriendelijke groet,
Fenny Nieuwpoort,
E mail: fenny.en.bart@mspool2.st2.lyceu.net
Als iemand is die verhalen heeft over de Koloniehuizen in Oostvoorne dan kunt u die zenden aan:
|