|
Beste mensen,
Een site over vakantiekolonies…..
dat is pas een onderwerp. Dat maakt wat los.
Ook ik ben er geweest, op +/- 8 jarige leeftijd in het
koloniehuis “Ons Genoegen” te Oostvoorne.
Het moet dan in 1960 zijn geweest.
Er vertrok vanuit
Winterswijk
een (extra?) trein vol met kinderen richting Oostvoorne,
tientallen alleen al uit Winterswijk.
De aankomst herinner ik mij goed, je koffer uitpakken
waarvan tot overmaat van ramp de deksel niet open wil.
Goed begin, het halve werk….
Om toch positief te beginnen wil ik wat goede herinneringen
vermelden
zoals het in bed mogen lezen van stapels Donald Ducks.
Dan vergat je de wereld helemaal. Ook waren onze jufs best wel
aardig,
zeker die juf die bij het instoppen altijd een bootje maakte van
je bed.
Een van de uitsonderingen was het kreng zuster Wibus(sorry)
dat vaak nachtdienst had en onredelijk streng was….en
waarom….?
Het leger was er niets bij.
Zie ook nog de stapels lekkere boterhammen voor me
die door de jufs werden gesmeerd, dat was natuurlijk erg
makkelijk….
wij hoefden ze alleen maar op te eten.
Absoluut niets mis mee.
Persoonlijk was ik gek op de grote schalen pap met vel,
heerlijk.
Helaas zijn de minder leuke kanten van het verblijf
in het “vakantiekolonietehuis” in de meerderheid
en staan nog vaster in mijn geheugen gegrift.
In onze groep zat
een jongen die de overbekende pap met brokken
(en vel niet te vergeten) absoluut niet door zijn keel kon
krijgen.
Het resultaat was dat wij als groep uren aan tafel
hebben door moeten brengen, starend naar een kokhalzende
en spugende jongen die zich absoluut geen raad wist.
Het moet voor die jongen elke keer weer een vreselijke ervaring
zijn geweest.
Het staat mij ook bij hoe overdreven er werd gereageerd
als je moeite had met het innemen van de lepel met
de vreselijkste levertraan die er maar bestond:
de lepel werd helemaal volgegoten en
als er ook maar 1 druppeltje op je dan nog schone bord
terechtkwam
moest je nog een volle lepel nemen.
Heb verscheidene extra lepels gehad.
Ook het bezoek aan
het toilet en dan vooral
als je “een grote” moest was een ramp.
Je kreeg dan twee (2) velletjes
(niet gelijk, nee, je moest er om vragen als het gelukt was,
werd dan eerst gecontroleerd)
om je billen mee schoon te poetsen, uiteraard was dat vaak te
weinig
maar je had vaak niet de moed om wat extra te vragen want
dan was de kans erg groot dat je de wind van voren kreeg.
(Terwijl je hem achter goed kon gebruiken. Grapje.)
Het wassen s’morgens aan de grote wasbak herinner ik mij
als een ijskoude aangelegenheid in een ruimte
die onverwarmd was en met alleen erg koud water.
Maar het kan ook zijn dat ik een koukleum was, natuurlijk.
Verder herinner ik mij van “Ons Genoegen” de vele
wandelingen:
hand in hand, rechtsaf het terrein af,
honderden meters verder weer rechts,
langs de boulevard(?), weer rechtsaf,
na een paar honderd meter weer rechtsaf
en weer rechtsaf het terrein op…. .geweldig,
en dat bijna elke dag, zes weken lang.
Twee keer hebben wij vanaf honderden meters het water gezien,
jawel en ook zijn wij een paar keer in een park geweest
(Middelburg?)
om daar met twintig jongens “zakdoekje leggen” te mogen
spelen, ook geweldig!
Daarentegen was een bezoek aan de duinen (Zand van Marion?)
zeker wel een leuke belevenis.
Het leukste waren
voor mij die dagen dat ik keelontsteking had,
lag toen met twee meiden in het “ziekenhuisje”,
verlost van de dagelijkse flauwekul.
Zeker de mooiste tijd van mijn verblijf daar.
Verder wat kleine dingetjes zoals het moeten poetsen
van een berg schoenen, geen leuke klussen voor kinderen van acht
maar uiteraard ook niet onoverkomelijk.
U leest het al, ook
deze schrijver is absoluut niet onder de indruk
van het “instituut vakantiekolonie”.
Het zal goed bedoelt zijn geweest maar in mijn gevalheeft het
niets gebracht.
Weinig in gewicht toegenomen, veel kleur zal het mij ook niet
opgeleverd hebben
en groot ben ik er ook niet van geworden.
Zeker geen “Ons Genoegen”, eigenlijk nog geen grammetje
genoegen…(nog een grapje).
Wel gemengde gevoelens, met als uitschieter toch deze gedachte:
wat een onzinnig gebeuren.
Vriendelijke groeten,
Wim Beusink Winterswijk |